Publikacje

 

Jakie jest miejsce sztuki w szkole?

 Sztuka część dorobku kulturowego cywilizacji, manifestująca się poprzez utwory, w tym dzieła artystyczne.  Sztuce przypisuje się pełnienie w życiu jednostki i społeczeństwa szeregu funkcji np.

·         komunikacyjna – artysta przez swe dzieło porozumiewa się z odbiorcą

·         estetyczna – sztuka miałaby wywołać u odbiorcy swoiste przeżycia estetyczne, np. odwołując się do idei piękna

·         poznawcza – odbiorca poznaje nie tylko dzieło, ale też historię przodków, poprzez dzieła może się "przenieść" do świata ówczesnego

·         etyczna, propagandowa, wychowawcza – sztuka miałaby wychowywać, uczyć, nakłaniać do refleksji, uwidacznia pewne wzorce postępowania lub normy

·         emocjonalna – objawia się głównie w tańcu i muzyce

·         terapeutyczna – zakłada się, że sztuka może leczyć (muzykoterapia)

·         ludyczna (zabawowa) – pozwala się odprężyć i odstresować poprzez czynne uczestnictwo lub odbiór w charakterze widza w takich dziedzinach jak taniec, muzyka, komedia, satyra, kabaret

·         identyfikacyjna i integracyjna – sztuka integruje i wykazuje przynależność do pewnej grupy społecznej (np. lekarze, harcerze, muzycy, Polacy); pomaga zachować tożsamość kulturową społecznościom lokalnym i narodom

·         użytkowa – jest to sztuka usługowa, np. rzemiosło artystyczne, przedmioty codziennego użytku (wzornictwo przemysłowe), architektura, ale także satyra, muzyka taneczna.

 

Tyle o sztuce w bardzo dużym skrócie można dowiedzieć się z Wikipedii.

Szkoła edukuje i wychowuje ucznia np. poprzez sztukę, która przyjmuje różną formę. Uczeń może czerpać korzyści ze sztuki na wiele sposobów. Na lekcjach muzyki i plastyki uczniowie korzystają z podręczników i zeszytów ćwiczeń. Otrzymują ilustracje glinianych naczyń i plastelinę, by same mogły poczuć, jak wygląda proces tworzenia. Uczniowie poznają teorię i fakty z biografii największych kompozytorów, słuchają  największych hitów muzyki klasycznej. Również grają na instrumentach, a niekiedy tworzą własne. Dzieje się tak nie bez powodu. Słuchanie utworów i aktywne muzykowanie to dwa zupełnie różne procesy. Oglądanie glinianych naczyń to nie to samo, co ich tworzenie. Rozmowa o rytmie to jeszcze nie taniec. Przyswajanie podstaw wiedzy o sztuce różni się od jej czynnego doświadczania. Ten pierwszy rodzaj nauki przypominać może badanie świata zza szyby domowego okna. Doświadczanie sztuki nie powinno jednak ograniczać. Jej istotą jest przecież innowacja i kreatywność – chodzenie coraz to nowymi ścieżkami.

Jako nauczyciele zachęcamy do odwagi w podejmowaniu działań o zaskakującym rezultacie. Do tego właśnie najlepiej nadaje się sztuka. Daje uczniom możliwość aktywnego wchodzenia w rolę twórcy: aktora, wokalisty, fotografa, malarza, instrumentalisty czy poety. 

W naszej szkole doświadczamy dziecięcej kreatywności na szkolnych akademiach, uczestnicząc w przedstawieniach teatralnych, oglądając konkursy recytatorskie, wokalne, fotograficzne czy podziwiając prace plastyczne naszych uczniów. Być może z tego właśnie grona wyrośnie przyszły artysta...

Działania prowadzone przez nauczycieli-pasjonatów odgrywają ważną rolę w wychowaniu estetycznym naszych uczniów. W prosty, przystępny a jednocześnie bardzo trwały sposób wpływają na wszechstronny rozwój osobowości i wyobraźni. Jak pisze Stefan Szuman, sztuka nie poucza, lecz raduje i nasyca naszą świadomość, nasze zmysły, wyobraźnię i uczucia – podobnie jak woda i chleb karmią i sycą nasze ciało.

 

   

 

Pracę plastyczną wykonała Aleksandra Golus z kl. 6D

Perkusję wykonał Iwo Kolasa z kl.4C i Olek Kaca z kl. 4D

 

 

Andrzej Krawczyk, nauczyciel muzyki

 

 

 

Ewaluacja. Co to takiego?

Część II

 

  1. Są już wyniki i co dalej?
  2. Jaka jest różnica między rekomendacjami a działaniami?
  3. Podsumowanie.

 

Zadaniem zespołu ewaluacyjnego jest więc przeprowadzenie badań oraz analiza wyników, a następnie ich opis w raporcie. Profesjonalnie przygotowany raport poewaluacyjny pozbawiony jest komentarza i jakichkolwiek elementów oceny, a jedynie zakończony uogólnionymi wnioskami. Dlaczego? Bo to nie do zespołu badawczego należy szczegółowa ocena wyników, oszacowanie, czy są one zadowalające dla szkoły, czy też nie oraz podjęcie decyzji, co dalej. Jest to zadanie całej rady pedagogicznej.

Praca nad wynikami ewaluacji może być różnie zorganizowana w zależności od specyfiki placówki, bowiem tylko pozornie proste wydaje się stwierdzenie, że wszyscy nauczyciele mają pochylić się nad wynikami. W małej szkole, zatrudniającej siedmiu, ośmiu nauczycieli wszyscy pedagodzy mogą zebrać się w umówionym terminie, by przedyskutować wyniki. W dużej placówce, liczącej dwudziestu, trzydziestu lub więcej nauczycieli trudno wyobrazić sobie takie właśnie rozwiązanie organizacyjne, gdyż robocze zebrania muszą odbywać się w stosunkowo niewielkich grupach. W tym wypadku  najwłaściwszym sposobem wydaje się praca w zespołach przedmiotowych.

Podczas pracy nad raportem nie ma znaczenia, czy przedstawia on wyniki z przeprowadzonej w szkole ewaluacji zewnętrznej czy też wewnętrznej, ponieważ zarówno w jednym, jak i w drugim wypadku postępuje się podobnie. Czyli jak? Co robi szkoła z otrzymanymi wynikami? Jak już była o tym mowa, wszyscy nauczyciele zastanawiają się, które z nich są zadowalające, a które niepokojąco niskie. Często jest tak, że te wcale nie niskie nie zaspokajają ambicji placówki  i chce je ona poprawić. Musi więc nastąpić wartościowanie celów, określenie priorytetów. To co dla jednej szkoły jest zadowalające, dla innej może być sygnałem ostrzegawczym.

Pokażmy to na przykładach.

Przykład I

 80% ankietowanych uczniów stwierdziło, iż czuje się w szkole bezpiecznie.

Szkoła A będzie się cieszyć takim wynikiem, ponieważ przez długi czas wszystkie sondaże pokazywały, że uczniowie zastraszają się wzajemnie, są nietolerancyjni i często reagują agresywnie. Zewsząd dochodziły niepokojące sygnały o ich złym zachowaniu. Szkoła dwoiła się i troiła, żeby poprawić ten stan rzeczy. Nauczyciele są więc zadowoleni, że ich wysiłki nie poszły na marne i tak duży odsetek uczniów ma poczucie bezpieczeństwa.

Dla szkoły B ten wynik może być niezadowalający, szczególnie, że cała społeczność uczniowska liczy zaledwie osiemdziesięcioro dzieci. Wszyscy się znają, stanowią zżytą grupę. W tak kameralnych warunkach nietrudno wiedzieć o każdym przejawie niepożądanych zachowań i reagować na bieżąco. Osiemdziesięcioprocentowy wskaźnik bezpieczeństwa dla tej szkoły oznacza, że jednak w tej małej, osiemdziesięcioosobowej grupie,  szesnaścioro dzieci nie czuje się bezpiecznie w szkole. Nauczyciele przyjmą, że to szesnaścioro, a nie zaledwie szesnaścioro dzieci i zechcą przyjrzeć się temu dokładniej, może nawet zechcą dowiedzieć się, które to konkretnie dzieci się boją i czego oraz przedsięwziąć środki zaradcze.

Zarówno dla szkoły A, jak i dla szkoły B ogólny wniosek poewaluacyjny brzmiałby jednak tak samo: Większość uczniów czuje się bezpiecznie w szkole.

Przykład II

82% rodziców przyznało w ankiecie, że mają oni dobry kontakt z nauczycielami uczącymi ich dziecka i otrzymują od nich pełną informację o postępach swojego dziecka w nauce. Wynik jest bardzo wysoki, bo przecież nie chodzi o to, by był stuprocentowy, ponieważ oczywistym jest, że to z różnych względów nie jest osiągalne.

Szkoła A właśnie w taki sposób, jak zostało to opisane powyżej, oszacuje ten wynik i w następnym roku szkolnym skupi się na poprawie innej kwestii, która w ocenie nauczycieli jest znacznie pilniejsza, np. na współpracy szkoły z podmiotami zewnętrznymi.

Szkoła B natomiast uzna taki wynik za niezadowalający i zdecyduje, że popracuje w kolejnym roku szkolnym nad poprawieniem relacji nauczyciel - rodzic.

W obu przypadkach ogólny wniosek byłby taki sam: Rodzice są na ogół zadowoleni z kontaktu z nauczycielami.                    

Po otrzymaniu wyników ewaluacji  nauczyciele muszą zastanowić się, co należy w szkole zrobić, by poprawić sytuację w tych obszarach jej funkcjonowania, w których wyniki badania nie są dla nich zadowalające. Innymi słowy muszą sformułować rekomendacje, np. Poprawić współpracę z rodzicami. Podjąć działania zmierzające do poprawy poczucia bezpieczeństwa uczniów. Wzmocnić współpracę z lokalnymi placówkami służby zdrowia. Rekomendacje są zatem decyzją, co należy w szkole poprawić, na co w następnym roku szkolnym będzie położony nacisk.

Mogłoby się wydawać, że na tym sprawa się kończy. Teraz trzeba już tylko zastosować się do rekomendacji i poprawiać współpracę z rodzicami, podejmować działania, by uczniowie czuli się bezpiecznie, wzmacniać współpracę z placówkami służby zdrowia. No cóż… Więc bierzmy się do pracy i róbmy to! Ale w jaki sposób, skoro rekomendacje wskazują tylko to, co należy naprawić, a nie mówią o tym, kto i jak ma to zrobić? Nauczyciele muszą więc zastanowić się, w jaki sposób każda z rekomendacji będzie realizowana, czyli do każdej rekomendacji zaplanować odpowiednie działania. Dopiero kiedy będzie wiadomo kto i w jaki sposób będzie wzmacniał (np. współpracę z rodzicami), poprawiał (np. współpracę z instytucjami lokalnymi), eliminował (np. niepożądane zachowania uczniów) itd., zaistnieje możliwość, że jakość pracy szkoły w danych obszarach ulegnie poprawie.

Podsumowując, pierwszy etap ewaluacji to zaprojektowanie i przeprowadzenie badań oraz przedstawienie ich wyników w raporcie do wiadomości wszystkich nauczycieli (zadanie zespołu ewaluacyjnego). Tu małe wyjaśnienie. O ile narzędzia do ewaluacji zewnętrznej są gotowe, wystandaryzowane i jednakowe dla całej Polski, o tyle do ewaluacji wewnętrznej szkoła przygotowuje je samodzielnie, dlatego bardzo ważne jest, by dobrze przemyśleć dobór pytań. Drugim etapem jest analiza raportu, ocena przedstawionych w nim danych, sformułowanie rekomendacji oraz zaplanowanie działań do realizacji w następnym roku szkolnym (zadanie rady pedagogicznej). Trzeci etap to realizacja zaplanowanych działań (zadanie wszystkich nauczycieli, z możliwością większego lub mniejszego zaangażowania innych pracowników szkoły).

 

Cały proces ewaluacji w szkole można dla uporządkowania przedstawić w następujący sposób:

 

ETAP I

Krok I – zaplanowanie/zaprojektowanie badań

Krok II – przeprowadzenie czynności badawczych

Krok III – analiza zebranych danych

Krok IV – opisanie wyników/raport

Krok V – przedstawienie wyników radzie pedagogicznej

 

ETAP II

Krok I – analiza przedstawionych w raporcie wyników

Krok II – sformułowanie rekomendacji oraz zaplanowanie działań

Krok III – podjęcie przez radę  pedagogiczną uchwały dot. sposobu realizacji wniosków z ewaluacji zgodnie z art. 41. Ustawy o systemie oświaty.

 

ETAP III

Realizacja w następnym roku szkolnym zaplanowanych działań, uprawomocniona podjęciem uchwały przez radę pedagogiczną.

                                                                                                                                                      Ewa Latos

 

 

Biuletyn 20.pdf

 Ewaluacja. Co to takiego?

Część I

 

  1. Na mocy jakich przepisów  w szkołach przeprowadzana jest ewaluacja?
  2. Co jest tematem tekstu i kto jest jego założonym odbiorcą?
  3. Kto i po co przeprowadza ewaluację?
  4. W jakich obszarach prowadzi się ewaluację zewnętrzną, a w jakich wewnętrzną?
  5. Jak przebiega w szkole proces ewaluacji?
  6. Najważniejsze cechy ewaluacji?

 

Współczesna szkoła to również nowoczesny nadzór pedagogiczny wprowadzony do realizacji rozporządzeniem MEN z 2009 roku.* Określa ono trzy formy nadzoru: kontrolę, ewaluację
i wspomaganie.

 

Tematem niniejszego artykułu będzie ewaluacja, definiowana w ww. rozporządzeniu jako praktyczne badanie oceniające, które ma prowadzić do określenia stopnia spełniania przez szkołę wymagań stawianych jej przez państwo (patrz §2, pkt.4 ww. rozporządzenia). Temat z pewnością wszystkim zainteresowanym jest już znany, choć zapewne, szczególnie w grupie rodziców, są jeszcze tacy, którzy być może coś już słyszeli, ale nadal nie wiedzą dokładnie o co chodzi.

 

Rozróżnia się ewaluację zewnętrzną, prowadzoną przez wyspecjalizowaną kadrę wizytatorską kuratorium oświaty oraz wewnętrzną, prowadzoną przez dyrektora szkoły. Badanie to jest jakby zaproszeniem do rozwoju, jako że ma służyć podnoszeniu jakości jej pracy.Dzięki ewaluacji (zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej) szkoła uzyskuje wiarygodną informację o tym, jak są odbierane jej działania i jakie są ich efekty (te oczekiwane i te niepożądane).

 

Na oficjalnej stronie SEO* czytamy na ten temat w odniesieniu do ewaluacji zewnętrznej,
co następuje:

 

„Raporty zawierają wyniki badań ankietowych i rozmów, jakie wizytatorzy przeprowadzają
z nauczycielami, uczniami, rodzicami czy przedstawicielami instytucji współpracujących ze szkołą,
ale też zapisy z ich własnych obserwacji podczas lekcji i przerw. Dla każdego z wymagań opisanych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej wizytatorzy sporządzają osobny komentarz. Określa on nie tylko poziom podstawowy na jakim w badanej szkole realizowane jest dane wymaganie
i informacje o działaniach podejmowanych na poziomie wysokim, zawiera także konkretne przykłady. Każdy zainteresowany dowie się więc z raportu, jakie szkoła proponuje indywidualne programy nauczania, zajęcia pozalekcyjne czy wyrównawcze, a nawet jakie są formy prowadzenia lekcji wychowania fizycznego. Znajdzie listę akcji społecznych, inicjatyw artystycznych czy rozgrywek sportowych, w których uczestniczą uczniowie. Sprawdzi, jakim sprzętem dysponuje szkoła, o której zaczynają się lekcje, czy jest monitoring, czy jest problem
z palaczami. Dowie się wreszcie, ile procent nauczycieli w danej placówce to tacy, „na których lekcje idzie się z przyjemnością”, a ilu „lekcji nie chce się słuchać, bo są nudne” (cytaty z raportu z ewaluacji jednego z krakowskich liceów ogólnokształcących).”

 

Rozporządzenie narzuca jednak na szkoły również obowiązek prowadzenia ewaluacji wewnętrznej,    za której zorganizowanie i wykorzystanie jej wyników do podejmowania działań mających na celu poprawę pracy  szkoły odpowiedzialny jest dyrektor.

 

O ile ewaluacja zewnętrzna prowadzona jest w kilku lub wszystkich, zamieszczonych w załączniku
do rozporządzenia, obszarach, o tyle badanie wewnętrzne, określane inaczej mianem autoewaluacji, może być prowadzone zarówno w odniesieniu do wymagań zamieszczonych w załączniku, jak też
w odniesieniu do innych, uznanych przez dyrektora za ważne, zagadnień dotyczących funkcjonowania szkoły lub placówki.

Dyrektor nie może jednak wziąć na siebie odpowiedzialności  za przeprowadzenie badań, toteż w tym celu powołuje zespół lub zespoły nauczycieli. Ich zadaniem jest kolejno:

 

1)  zaprojektowanie badania, czyli:

- postawienie pytań, na które należy uzyskać odpowiedź,

- sprecyzowanie wskaźników/kryteriów do badanego wymagania,

- wyznaczenie grup respondentów, wśród których przeprowadzone zostanie badanie oraz

prób badawczych

- przygotowanie narzędzi <formularzy ankiet, wywiadów, obserwacji, analizy;

2) zebranie informacji przy pomocy przygotowanych narzędzi;

3) opracowanie wyników i ich przedstawienie w formie raportu zakończonego uogólnionymi wnioskami.

 

Najistotniejszymi cechami zarówno ewaluacji zewnętrznej, jak i wewnętrznej są:

 

1.            triangulacja metodologiczna (różne metody, techniki, narzędzia badawcze),

2.            triangulacja danych (dane z różnych źródeł, ustalenie próby badawczej)

3.            zaplanowanie i realizacja badania przez zespół,

4.            jawność badania (informacja o procedurze, celu, wykorzystaniu wyników),

5.            wnioski wypracowane na podstawie zebranych danych,

6.            dialog nad uzyskanymi wynikami.

 

Użyteczność ewaluacji wewnętrznej, opiera się na tym, aby nauczyciele uwierzyli, iż są podmiotami procesów edukacyjnych, dziejących się w szkole. Potrzebne są im jednak do tego rzetelne informacje, które pozwolą upewnić się, jaką – widzianą z różnych perspektyw – wartość ma to, co robią.

 

Jak każde badanie, tak również to, przeprowadzane jest w konkretnym celu. Cel ewaluacji już znamy, jest nim, ogólnie rzecz ujmując, podniesienie jakości pracy szkoły, a bardziej szczegółowo,
usprawnienie lub utrzymanie na dotychczasowym poziomie skuteczności podejmowanych przez nią działań.

 

Mamy więc cel i wyniki badań z przeprowadzonej ewaluacji. W tym momencie zadanie zespołów powołanych
do przeprowadzenia badania się kończy.

 Co dalej? W jaki sposób szkoła wykorzystuje wyniki?

Ciąg dalszy nastąpi.

autor Ewa Latos 

 

 

Przypisy:

 

* Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dziennik Ustaw z dnia 9 października 2009 r. z późn. zmianami)

*  System Ewaluacji Oświaty 

 

 

Oceniamy zachowanie czy wychowanie

 

Czy ocena z zachowania ma udzielić odpowiedzi na następujące pytania:

 

Czy ocena zachowania ma udzielić odpowiedzi na następujące pytania:w jakim stopniu uczeń zachowuje się tak, jak życzy sobie tego szkoła/nauczyciel i odpowiada wizerunkowi, jaki promuje szkoła? Czy zależy nam na wychowaniu, czy na ,,odpowiednim zachowaniu” ucznia? Prawda stara jak świat: wychowuje rodzina/dom, a szkoła wspomaga, nie zastępuje. W domu nie ocenia się zachowania punktami/stopniami, a w szkole – tak.

  Jako wychowawcy często stajemy przed wieloma problemami związanymi z wystawianiem ocen zachowania swoim uczniom. Zastanawiamy się, w jaki sposób motywować uczniów do pracy nad własnym zachowaniem, jakie stosować kryteria, co zrobić, by ocena zachowania była ważna dla uczniów, a dzięki temu stawała się skutecznym czynnikiem wychowawczym. Ocenianie zachowania jest trudne.

Dla uczniów szkoła staje się miejscem konfrontacji postaw i zachowań wyniesionych z domu rodzinnego  z postawą  i zachowaniem innych uczniów  i nas – nauczycieli. Dowiadują się, dlaczego w szkole i w domu procesy wychowawcze mogą być różne.  By uniknąć sprzeczności w wychowaniu, w proces ten  angażujemy także rodziców.

W Polsce ocenianie sięga XIX wieku. Obecnie stosuje się punktowy system oceniania. W Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. nr 199) w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów (...) w szkołach publicznych ministerstwo podaje obszary, w których ma być oceniany uczeń: 1) wywiązywanie się z obowiązków ucznia; 2) postępowanie zgodne z dobrem społeczności szkolnej; 3) dbałość o honor i tradycje szkoły; 4) dbałość o piękno mowy ojczystej; 5) dbałość o bezpieczeństwo i zdrowie własne oraz innych osób; 6) godne, kulturalne zachowanie się w szkole i poza nią; 7) okazywanie szacunku innym osobom.

Założeniem punktowego systemu oceniania jest przypisanie danej liczby do różnych postaw i zachowań ucznia. Czy nie stwarza to sytuacji, w której uwaga wychowawcy i uczniów skupia się bardziej na liczeniu i przeliczaniu punktów, niż na analizie ich przyczyn oraz okoliczności?  Jeśli tak, to nie ma tu miejsca na wyjaśnienie, rozmowę, pozwolenie na popełnienie błędu i na płynącą z niego naukę. System taki ogranicza się do sztywnego regulaminu i skutkuje suchym wynikiem w postaci cyfr. Czytając punktowy system oceniania stwierdzamy, że jest sprawiedliwy i przejrzysty. Uczeń dokładnie wie, co go za co czeka. Ale dzieci nie są jednakowe. Mają różny sposób bycia i różne temperamenty, różne wzorce i doświadczenia, dlatego ich zachowania czasami bardzo trudno zmierzyć za pomocą tabelki z punktami. Ale próbujemy.

 Wspólna praca nauczyciela z uczniem powinna dawać radość i satysfakcję. To szansa na rozwój młodego człowieka na miarę jego możliwości. Czy przyznawanie punktów za udział w konkursach i zawodach nie obniża szans średnio i mało zdolnych uczniów na zdobycie dobrej oceny z zachowania? Za konkursy oraz zawody i tak uczeń dostaje wysokie oceny z przedmiotu.

Uczeń, który nie czuje potrzeby udzielenia pomocy innym czy dzielenia się z drugim, dzięki szkolnej motywacji może odkryć swoje talenty i zdolności organizacyjne. To w szkole poprzez różne formy aktywności wyrabia w sobie różne postawy i nawyki niezbędne do współżycia również poza szkołą.

 Jeśli uczniowie angażują się w rozmaite prace tylko dla punktów, znaczy to, że nie wypracowaliśmy w nich motywacji wewnętrznej, a ocena zachowania staje się  jedyną realną możliwością wpływania na postępowanie uczniów. Uczniowie znacznie chętniej będą angażować się we wszystko, jeśli zobaczą, że warto, że nagrodą może być ciepłe słowo i szacunek nauczyciela.

W przypadku złapania punktów ujemnych uczeń myśli, co zrobić, żeby bilans wyszedł na 0. Nie ma okazji na zastanowienie się nad swym złym uczynkiem, na pracę nad tym, aby go nie powtórzyć, na zrekompensowanie sprawionej komuś przykrości, naprawienie szkody. Ważne staje się dla niego tylko to, ile musi teraz zdobyć punktów, aby w ogólnym rozrachunku otrzymać pozytywną ocenę.

W ten sposób utwierdza się w przekonaniu, że może na przykład dokuczać koledze, sprawiać przykrość nauczycielowi, ale gdy przyniesie do klasy kwiaty, do biblioteki książkę, zrobi gazetkę, wtedy wszystko się wyrówna.

Na jednym ze szkoleń dla nauczycieli, prowadzący zachęcił nas do zastanowienia się nad 4 zdaniami, oto one:

”Jako wychowawca nie muszę lubić moich uczniów. Mam ich uczyć i wychowywać.

Moim celem jako wychowawcy jest kształtowanie ucznia, aby dopasował się do reguł obowiązujących w szkole.

Jako wychowawca nie zawsze wiem lepiej. Czasami mogę nauczyć się czegoś od ucznia.

Rola wychowawcy to wskazywanie uczniowi różnych możliwości wyboru. To uczeń decyduje, jaką drogą pójdzie”

Którą drogę wybieramy? 

Mały Książę mówił o dorosłych: ,,Oni lubią liczby. Kiedy opisujecie im nowego przyjaciela, nie interesują ich jego najistotniejsze cechy. Nie chcą wiedzieć, jaki ma tembr głosu? W co się lubi bawić? Czy łowi motyle? Dla nich ważne jest: W jakim jest wieku? Ilu ma braci? Ile waży? Ile wynoszą dochody jego ojca? Kiedy znają odpowiedzi na te pytania, uważają, że poznali człowieka. Jeżeli opiszesz dorosłemu dom w następujący sposób: ,,widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z pelargoniami w oknach, z gołębiami na dachu” – nie potrafi odtworzyć sobie takiego domu w wyobraźni. Należy mu powiedzieć: ,,Widziałem dom, który kosztuje sto tysięcy franków”. Wtedy wykrzyknie zachwycony: ,,O, to musi być piękny dom!” (…) My, którzy wiemy, co w życiu najważniejsze, lekceważymy liczby”. (Saint-Exupéry, s.13)

 

Zapewne trudno byłoby Małemu Księciu odnaleźć się w dzisiejszej szkole, gdzie wszystko ocenia się i przelicza na punkty i stopnie szkolne. Czy rozumiałby zachowanie uczniów? A czy my – rodzice i nauczyciele, rozumiemy swoje dzieci, swoich uczniów?

 

Andrzej Krawczyk

nauczyciel – wychowawca

Wszystkie prawa zastrzeżone. 2017. Projekt i wykonanie Prestiz.pl